Sztuka wybaczania jest bardzo trudna

Witajcie!

"Ktoś powiedział coś nieprzyjemnego, zdradził, oszukał. Z perspektywy czasu zdarzenie nie ma już większego znaczenia. Mimo to wciąż na samą myśl o całej sytuacji narasta w tobie złość. Zamiast pielęgnować w sobie urazę, wybacz. Nie dla sprawcy. Dla siebie. Wybaczanie jest… zdrowe.".  O tym możecie przeczytać w poniższym artykule 

Mnie w życiu wielu osób skrzywdziło, wielu obraziło. Tak na prawdę z dużą ilością osób nie powinnam rozmawiać, a rozmawiam, bo nie potrafię się gniewać, obrażać...często bardzo szybko wybaczam, nawet czasem jestem zła na siebie za swoją miękkość ale już taka jestem. Bo warto wybaczać, choć nie trzeba oczywiście wszystkich ludzi kochać.  Choćby przykład z wczoraj: pewna osoba na Fb zaczepiła mnie z pretensjami, że się nie odzywam itp, a ja właśnie wczoraj miałam ochotę się do tej osoby odezwać pogadać. I tłumaczę, że obejrzę film, to pogadamy, ale jest jeszcze chwila i już możemy zamienić kilka słów. Na to owa osoba, że nie będzie się prosić i narzucać, nie chcę to nie. Było mi przykro, nawet parę łez poleciało, pomyślałam w pierwszej chwili, że i ja nie będę się odzywać. Jednak przemyślałam i stwierdziłam, że nie warto się dąsać, trzeba wybaczać.

Pamiętajmy, że jak już wspomniałam, nie wszystkich trzeba kochać, ale nie warto dusić w sobie złości i nienawiści do innych. Bo nasze życie, w brew pozorom kiedyś się skończy i co...odejdziemy z nieczystym sumieniem nie pogodzeni z bliźnimi? A po za, tym to jest ono zbyt piękne, aby żyć w kłótni, złości z najbliższymi. Nie warto, lepiej przebaczyć i pogodzić się :-).

Napiszcie jak to u Was jest z tym wybaczaniem? Czy to jest trudna sztuka, czy jednak, potraficie wybaczyć?